Akty zawierzenia

 

POBIERZ tekst:

doc pdf

 

Akt zawierzenia chorych Miłosierdziu Bożemu podczas Mszy św.

 

Po Komunii Świętej zaleca się dokonać aktu zawierzenia chorych miłosierdziu Bożemu. Wprowadzenia dokonuje kapłan, a poszczególne części aktu zawierzenia, mogą odmawiać wybrane osoby. Tekst zaczerpnięty jest z Dzienniczka św. Faustyny (1264).

 

Kapłan

Dziękujemy Ci, miłosierny Jezu, za wszelkie łaski, jakich nam dziś udzieliłeś. Zjednoczeni z Tobą w sakramentalnej Komunii pragniemy zawierzyć Ci całe nasze życie. W naszej modlitwie posłużymy się tekstem św. Faustyny, która akty zawierzenia powtarzała wielokrotnie. Przyjmij, o Panie naszą modlitwę.

 

Lektor 1

„Jezu, Hostio, którego w tej chwili przyjęłam do serca swego, a w tym zjednoczeniu z Tobą ofiaruję się Ojcu niebieskiemu jako ho­stia ofiarna, zdając się zupełnie i całkowicie na najmiłosierniejszą, świętą wolę Boga mojego. Od dziś wola Twoja, Panie, jest mi po­karmem. Masz całą istotę moją, rozporządzaj mną według swych Boskich upodobań. Cokolwiek poda mi Twoja ojcowska dłoń, przyjmuję z poddaniem się, spokojem i radością. Nie lękam się ni­czego, jakkolwiek mną pokierujesz, i spełnię przy pomocy Twej łas­ki wszystko, czegokolwiek ode mnie zażądasz. Już teraz nie lękam się żadnych natchnień Twoich ani ich nie badam z niepoko­jem, dokąd one mnie zaprowadzą”.

 

Lektor 2

„Prowadź mnie, o Boże, droga­mi, jakimi Ci się podoba; zaufałam całkowicie woli Twojej, która jest dla mnie miłością i miłosierdziem samym. Każesz pozostać w tym klasztorze – pozostanę; każesz przystąpić do dzieła – przystą­pię; pozostawisz mnie do śmierci w niepewności co do dzieła tego – bądź błogosławiony; dasz mi śmierć wtenczas, kiedy po ludzku zdawać się będzie, że najbardziej potrzeba mojego życia – bądź błogosławiony. Zabierzesz mnie w młodości – bądź błogosławio­ny; dasz mi doczekać sędziwego wieku – bądź błogosławiony; dasz zdrowie i siły – bądź błogosławiony; przykujesz mnie do łoża bole­ści, choćby na życie całe – bądź błogosławiony; dasz same zawo­dy i niepowodzenia w życiu – bądź błogosławiony; dopuścisz, aby moje najczystsze intencje były potępione – bądź błogosławiony; dasz światło umysłowi mojemu – bądź błogosławiony; pozostawisz mnie w ciemności i we wszelakiego rodzaju udręczeniu – bądź błogosławiony. Od tej chwili żyję w najgłębszym spokoju, bo sam Pan niesie mnie na ręku swoim. On, Pan niezgłębionego miłosier­dzia, wie, że Jego samego pragnę we wszystkim, zawsze i wszędzie”.

 

Wszyscy:

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

W czasie Godziny Miłosierdzia

 

Miłosierny Jezu, klękamy przed Tobą w godzinie, którą sam nazwałeś Godziną Miłosierdzia. Mówiłeś do św. Faustyny: „Przypominam ci, córko moja, że ile razy usłyszysz, jak zegar bije trzecią godzinę, zanurzaj się cała w miłosierdziu moim, uwielbiając i wysławiając je; wzywaj jego wszechmocy dla świata całego, a szczególnie dla biednych grzeszników, bo w tej chwili zostało na oścież otwarte dla wszelkiej duszy. W godzinie tej uprosisz wszystko dla siebie i dla innych; w tej godzinie stała się łaska dla świata całego – miłosierdzie zwyciężyło sprawiedliwość”.

Kończąc święty czas nawiedzenia Twego wizerunku, czas łaski i zmiłowania, pragniemy Cię gorąco prosić, by w naszej wspólnocie parafialnej nieustannie rozwijało się nabożeństwo do Twego Miłosierdzia. Poznaliśmy lepiej tę niezwykłą tajemnice. Dziś lepiej rozumiemy Twoje słowa: „Łaski z mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest – ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma. Wielką mi są pociechą dusze o bezgranicznej ufności, bo w takie dusze przelewam wszystkie skarby swych łask. Cieszę się, że żądają wiele, bo moim pragnieniem jest dawać wiele, i to bardzo wiele. Smucę się natomiast, jeżeli dusze żądają mało, zacieśniają swe serca” (Dz 1578).

Rozważając Twoją mękę i jednocząc się z Tobą w Twojej śmierci, prosimy o wiele. Przedstawialiśmy Ci, Panie, w czasie całodobowego czuwania, prośby członków wspólnoty. Wierzymy, że spełnisz pragnienia naszych serc. Kończąc czas nawiedzenia prosimy o największe dary, o łaskę wierności Tobie, o dar zjednoczenia z Tobą w całym naszym życiu, o nieustanny wzrost naszej wiary, nadziei i miłości, o łaskę gorliwego niesienia światu ognia miłosierdzia, który zapaliłeś w naszych sercach. Spraw, nasz Panie i Zbawicielu, abyśmy byli jedno z Tobą w Twoim oddaniu się Ojcu mocą Ducha Świętego. Prosimy o to, wzywając wstawiennictwa Maryi, Matki Miłosierdzia, św. Siostry Faustyny, bł. Jana Pawła II i naszych Patronów.

 

Akt ofiarowania Miłosierdziu Bożemu

 

Wprowadzenie:

W tym szczególnym czasie, który przeżywaliśmy, powtarzaliśmy wiele razy akt zawierzenia Miłosierdziu Bożemu. Czynili to dorośli, młodzież, chorzy, a także dzieci. Bożemu Miłosierdziu zawierzaliśmy wszystkie sprawy naszej wspólnoty. Każdy z tych aktów był piękny i bogaty w treść. Teraz pragniemy wszystkie te akty zjednoczyć we wspólnym zawierzeniu Bogu. Z wielu aktów oddania powstaje jeden, podobnie jak z wielu ziaren powstaje jeden chleb. Ten wspólny akt zawierzenia jest dla nas ważny również dlatego, że jako pierwszy wypowiedział go bł. Jan Paweł II. Łączymy się więc z nim i z wszystkim, którzy w różnych częściach świata powtarzają jego słowa.

 

Akt zawierzenia świata (Jan Paweł II – 17.08.2002):

 

Boże, Ojcze miłosierny, który objawiłeś swoją miłość w Twoim Synu Jezusie Chrystusie, i wylałeś ją na nas w Duchu Świętym, Pocieszycielu, Tobie zawierzamy dziś losy świata i każdego człowieka.

Pochyl się nad nami grzesznymi, ulecz naszą słabość, przezwycięż wszelkie zło, pozwól wszystkim mieszkańcom ziemi doświadczyć Twojego miłosierdzia, aby w Tobie, Trójjedyny Boże, zawsze odnajdywali źródło nadziei.

Ojcze przedwieczny, dla bolesnej męki i zmartwychwstania Twego Syna, miej miłosierdzie dla nas i całego świata! Amen.