Uczczenie obrazu i relikwii

 

POBIERZ tekst:

doc pdf

 

Obraz Jezusa Miłosiernego a także relikwie wielkich apostołów Bożego miłosierdzia, przypominają o obecności Boga i Jego świętych w naszym życiu. Kościół okazuje im wielki szacunek i spełnia wobec nich akty czci. Na początku peregrynacji proboszcz odmawia modlitwę przed obrazem i okadza go. Po zakończeniu Eucharystii można zaprosić wiernych do uczczenia obrazu Jezusa Miłosiernego oraz relikwii św. Faustyny i bł. Jana Pawła II. Jest to także czas, w którym wielu członków wspólnoty może składać przed obrazem swoje prośby oraz dokonywać wpisu do Księgi nawiedzenia.

Uczczenie obrazu i relikwii może być częścią każdego wspólnego nabożeństwa. Zapewne wielu wiernych będzie chciało podejść, by uczcić obraz i ucałować relikwie. Wskazane jest, aby ten akt poprzedzić krótkim wprowadzeniem lub odczytaniem wybranych fragmentów z proponowanego poniżej nabożeństwa.


Uczczenie obrazu

 

Poniżej podane są dwie formy uczczenia obrazu. Pierwsza z nich to krótkie refleksje przeplatane śpiewem Jezu, ufam Tobie. Teksty przypominają prawdę o wielkim miłosierdziu Boga, a śpiew jest odpowiedzią człowieka na to orędzie zbawienia. Wyraża pragnienie otwarcia serca i przyjęcia Jezusa Miłosiernego mocą zaufania. Druga forma uczczenia obrazu to przeżycie Drogi światła.


Forma I – Medytacja i modlitwa

 

Śpiew: Kto się w opiekę lub inny śpiew.

Prowadzący (P): Bądź uwielbiony, miłosierny Jezu, w darze Twojej obecności pośród nas. Bądź uwielbiony w znakach, które nam o Tobie przypominają. Ty sam zechciałeś ukazać się św. Faustynie jako miłosierny Zbawiciel, który idzie ku nam z darem błogosławieństwa i rozlewa na nas zdroje łask. Dziś wspólnie wpatrujemy się w ten święty wizerunek. Widzimy, że kierujesz swoje kroki ku nam, że przynosisz nam dary, których potrzebujemy i oczekujesz od nas przede wszystkim zaufania. Chcemy Ci to zaufanie ofiarować. Witamy Cię słowami, które płyną z głębi serca: „Jezu, ufam Tobie”.

Przyjmij, Jezu, naszą modlitwę. Przemawiaj do naszych serc i pomóż nam odpowiedzieć na Twoją miłość całą miłością naszego serca.

Następuje śpiew Jezu, ufam Tobie!, przeplatany krótkimi tekstami, które odczytują lektorzy. Zaleca się, aby przed obrazem Jezusa Miłosiernego umieścić kadzielnicę i kadzidło. W czasie śpiewu wyznaczone osoby mogą podejść i wrzucić kadzidło na rozżarzone węgielki. Byłaby to kontynuacja okadzenia, którego dokonał ksiądz proboszcz podczas przywitania obrazu.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie!

L1: Z Ewangelii wg świętego Jana: „Tomasz powiedział do Jezusa: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (J 20,28-29).

L2: Z Księgi Psalmów: „Tobie zaufali nasi przodkowie, zaufali, a Tyś ich uwolnił; Do Ciebie wołali i zostali zbawieni, Tobie ufali i nie doznali wstydu” (Ps 22,5-6). „Pan moją mocą i tarczą! Moje serce Jemu zaufało: Doznałem pomocy, więc moje serce się cieszy i pieśnią moją Go sławię” (Ps 28,7). „Ci, którzy Panu ufają, są jak góra Syjon, co się nie porusza, ale trwa na wieki” (Ps 125,1).

Śpiew: Jezu, ufam Tobie!

L1: Z Dzienniczka św. Siostry Faustyny: „Napisz to dla dusz strapionych: Gdy dusza ujrzy i pozna ciężkość swych grzechów, gdy się odsłoni przed jej oczyma duszy cała przepaść nędzy, w jakiej się pogrążyła, niech nie rozpacza, ale z ufnością niech się rzuci w ramiona mojego miłosierdzia, jak dziecko w objęcia ukochanej matki”.

L2: Z Dzienniczka św. Siostry Faustyny: „Dusze te mają pierwszeństwo do mojego litościwego serca, one mają pierwszeństwo do mojego miłosierdzia. Powiedz, że żadna dusza, która wzywała miłosierdzia mojego, nie zawiodła się ani nie doznała zawstydzenia. Mam szczególne upodobanie w duszy, która zaufała dobroci mojej” (Dz. 1541). „Prędzej niebo i ziemia obróciłyby się w nicość, aniżeliby duszę ufającą nie ogarnęło miłosierdzie moje” (Dz. 1777).

Śpiew: Jezu, ufam Tobie!

L1: Z Dzienniczka św. Siostry Faustyny: „Niedowierzanie mojej dobroci najwięcej mnie rani. Jeżeli nie przekonała was o miłości mojej śmierć moja, to cóż was jeszcze przekona?” (Dz. 580). „Palą mnie płomienie miłosierdzia, chcę je wylewać na dusze, a nie chcą dusze wierzyć w moją dobroć” (Dz. 177). „Jak boleśnie rani mnie niedowierzanie mojej dobroci. Najboleśniej ranią mnie grzechy nieufności” (Dz. 1076).

L2: Z Dzienniczka św. Siostry Faustyny: „Ty znasz całą przepaść mojego miłosierdzia, więc czerp z niego dla siebie, a szczególnie dla biednych grzeszników” (Dz. 1777). „Nie tylko bierz te łaski dla siebie, ale i dla bliźnich, to jest zachęcaj dusze, z którymi się stykasz, do ufności w nieskończone miłosierdzie moje. O, jak bardzo kocham dusze, które mi zupełnie zaufały – wszystko im uczynię” (Dz. 294).

Śpiew: Jezu, ufam Tobie!

L1: Z nauczania Ojca Świętego: „Musicie być mocni, drodzy bracia i siostry! Musicie być mocni tą mocą, którą daje wiara! Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni! Dziś tej mocy bardziej wam potrzeba niż w jakiejkolwiek epoce dziejów. Musicie być mocni mocą nadziei, która przynosi pełną radość życia i nie dozwala zasmucać Ducha Świętego!

L2: Musicie być mocni mocą miłości, która jest potężniejsza niż śmierć, jak to objawił św. Stanisław i św. Maksymilian Maria Kolbe. Musicie być mocni miłością, która «cierpliwa jest, łaskawa jest... nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą... nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą». Która «wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma», tej miłości, która «nigdy nie ustaje» (l Kor 13,4-8)” (Jan Paweł II, homilia – Kraków, 9.06.1979).

Śpiew: Jezu, ufam Tobie!

P: Wpatrując się w Twój święty wizerunek, Panie Jezu, wyrażamy naszą wiarę i naszą miłość. Powtarzamy słowa mówiące o zaufaniu. Z coraz mocniejszym zaufaniem chcemy przedstawić nasze prośby. To modlitwa, którą powtarzaliśmy wiele razy, przygotowując się do dzisiejszego dnia. Dziś wypowiadamy ją jeszcze raz. Racz nas, Panie, wysłuchać i spraw, abyśmy byli ludźmi pełnymi miłosierdzia. Tej modlitwy nauczyła nas św. Faustyna.

Zaleca się, aby każde z poniższych wezwań odczytywała inna osoba. Można po każdym z nich pozostać przez chwilę w ciszy lub zaśpiewać odpowiednią aklamację, np. Wysłuchaj nas, Panie, do Ciebie wołamy, wysłuchaj, prosimy Cię.

L1: Spraw, abyśmy całkowicie przemieniali się w miłosierdzie Twoje i byli żywym odbiciem Ciebie, o Panie; niech ten największy przymiot Boga, to jest niezgłębione miłosierdzie Jego, przejdzie przez nasze serce i duszę do bliźnich.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L2: Dopomóż nam, Panie, aby oczy nasze były miłosierne, byśmy nigdy nie podejrzewali i nie sądzili według zewnętrznych pozorów, ale dostrzegali to, co piękne w duszach bliźnich i przychodzili im z pomocą.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L3: Dopomóż nam, Panie, aby słuch nasz był miłosierny, byśmy skłaniali się do potrzeb bliźnich, by uszy nasze nie były obojętne na bóle i jęki braci.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L4: Dopomóż nam, Panie, aby język nasz był miłosierny, byśmy nigdy nie mówili ujemnie o bliźnich, ale dla każdego mieli słowo pociechy i przebaczenia.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L5: Dopomóż nam, Panie, aby ręce nasze były miłosierne i pełne dobrych uczynków, byśmy umieli czynić dobrze bliźniemu, a na siebie przyjmować cięższe i bardziej mozolne prace.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L6: Dopomóż nam, Panie, aby nogi nasze były miłosierne, byśmy zawsze spieszyli z pomocą bliźnim, opanowując swoje własne znużenie i zmęczenie. Odpocznienie nasze niech będzie w służbie bliźnim.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L7: Dopomóż nam, Panie, aby serce nasze było miłosierne, byśmy współczuli ze wszystkimi cierpieniami bliźnich, byśmy nigdy nie odmówili serca nikomu, nawet tym, którzy nadużywać będą naszej dobroci.

Chwila ciszy lub śpiew aklamacji.

L8: Miłosierny Jezu, przemień nas w siebie, bo Ty wszystko możesz. Amen.

Śpiew: Zmiłuj się nade mną lub inny śpiew.

 

Forma II – Droga światła

 

Droga światła to nabożeństwo paschalne. Polega ono na przeżyciu objawień Jezusa Zmartwychwstałego. Miały one formę przychodzenia Jezusa do uczniów. W takiej właśnie postaci ukazał się Jezus św. Faustynie, gdy polecił jej namalować obraz. Chciał, abyśmy Go widzieli jako Przychodzącego, który przynosi dary odkupienia, łaskę sakramentów, moc Ducha Świętego. Z naszej strony konieczne jest przyjęcie Tego, który jako Zmartwychwstały do nas przychodzi. Dlatego każde spotkanie na Drodze światła ma charakter modlitwy do Jezusa. Jest przywitaniem i przyjęciem Przychodzącego.

W proponowanej tutaj formie Droga światła ma postać ośmiu spotkań. Są to te spotkania, które Kościół wyróżnia w liturgii Oktawy Zmartwychwstania. W częstym przeżywaniu Drogi światła odwołujemy się również do innych spotkań ze Zmartwychwstałym. Więcej informacji na ten temat oraz inne rozważania Drogi światła znajdują się w opracowaniu książkowym, które zostało przesłane do parafii przed beatyfikacją Jana Pawła II. Można je pobrać również ze strony internetowej: www.adoremus.pl.

Wskazane jest, aby w przeżyciu Drogi światła wyeksponować znak światła. Można to uczynić, ustawiając wzdłuż kościoła lub przed obrazem Jezusa Miłosiernego osiem świec. Zapala się je po kolei po zapowiedzeniu kolejnego spotkania, w czasie śpiewu: Tobie chwała i cześć…

 

Prowadzący (P): Bądź uwielbiony, Jezu, zmartwychwstały Panie. Wyznajemy z wiarą, że jesteś tu z nami obecny jako nieśmiertelny Zwycięzca śmierci, Szatana i grzechu. Wpatrujemy się w Twój wizerunek, który przypomina nam o Twoim nieustannym przychodzeniu do uczniów. Dziś doświadczamy ze szczególnym wzruszeniem Twego przyjścia. Przyjdź, Panie, i wlej w nasze serca hojność Twoich darów. Pomóż nam pełniej odkryć i głębiej przeżyć Twoje zmartwychwstanie jako tajemnicę miłosierdzia. Prowadź nas mocą swego Ducha.

 

Spotkanie 1 – Przy pustym grobie

K: To - bie    chwa - ła    i   cześć     Je   – zu  zmar-twych-wsta  -  ły!

W: Ze -  ślij    na   nas   swo -   je  -  go    Du  -  cha.

Wyznaczeni lektorzy odczytują tekst biblijny oraz modlitwy skierowane do Zmartwychwstałego, z którym się spotykamy.

L1: Z Ewangelii według św. Jana: „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył” (J 20,9).

L2: Panie Jezu. W dzień Twego Zmartwychwstania Kościół odczytuje Ewangelię o pustym grobie. Zostawiłeś nam ten niezwykły znak. Dlatego w drodze światła przy nim się zatrzymujemy. Wpatrujemy się w przeżycia Twego umiłowanego ucznia, Jana. Przyszedł pełen wątpliwości, odszedł przekonany o Twoim zmartwychwstaniu. Uwierzył, choć zobaczył tylko pusty grób i płótna. W jego sercu nie tylko odrodziła się ta wiara, którą miał wcześniej, gdy patrzył na Twoje, o Panie, cuda, na uzdrowienia, uciszenie burzy na morzu, rozmnożenie chleba. Przy pustym grobie narodziła się w nim nowa wiara, wiara paschalna, wiara w zmartwychwstanie. Dzięki niej wszystkie wcześniejsze przeżycia zajaśniały nowym blaskiem.

L3: Stajemy zdumieni obok Twoich apostołów, Panie, Piotra i Jana. Patrząc na pusty grób, jeszcze raz pytamy samych siebie, czy dokonał się w nas cud narodzenia się wiary paschalnej, wiary zwyciężającej, wiary zdolnej pokonać nawet śmierć. Taka wiara jest Twoim darem, darem Twego miłosierdzia. Darem niezwykłym, gdyż ma w sobie moc klucza, otwierającego wszystkie skarby Twego odkupienia. Odnawiasz w nas ten dar nieustannie. Czynisz to także dziś, nawiedzając nas w swoim świętym wizerunku. Pomnóż w nas, o Panie, paschalną wiarę i naucz nas tak przeżywać każdą niedzielę, aby coraz mocniej jaśniał w niej blask Tego zmartwychwstania.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 2 – Z niewiastami wracającymi od grobu

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: Z Ewangelii według św. Mateusza: „Jezus rzekł do niewiast: «Nie bójcie się»” (Mt 28,10).

L2: Bądź uwielbiony, nasz Panie, który zwyciężyłeś i znów zwyciężasz, który przyszedłeś i znów przychodzisz. Zatrzymałeś w drodze niewiasty, które wracały od grobu. Widząc ich zmieszanie, powiedziałeś do nich: „Nie bójcie się!”. Te słowa docierają także do nas. Wypowiadasz je jako Pan życia i śmierci, jako Ten, który wlewa prawdziwy pokój w ludzkie serca. To dar „już nie obiecywany, ale dany; już nie odraczany, ale ofiarowany; już nie zapowiadany, ale urzeczywistniony” (św. Bernard, LG, t. I, s. 395). Ze szczególną hojnością doświadczamy go dziś, gdy przychodzisz do nas jako zmartwychwstały Zwycięzca.

L3: Przeżywając Twoje spotkanie z niewiastami, dziękujemy Ci, Panie, za słowa: „Nie lękajcie się!”. Dziękujemy Ci za moc pokonywania różnego rodzaju lęków, które wkradają się w nasze życie. Ponieważ jesteś z nami jako ten, który zwyciężył, powinniśmy zachować pokój w sercach. Ten pokój jest Twoim wielkim darem paschalnym, ofiarowanym hojnie Kościołowi w każdej Eucharystii i w każdą niedzielę. Spraw, Panie Jezu, abyśmy umieli przyjmować od Ciebie dar pokoju, jako owoc Twojej męki i zmartwychwstania i abyśmy ten paschalny dar pokoju nieśli naszym braciom.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 3 – Z Marią Magdaleną

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: Z Ewangelii według św. Jana: „Maria Magdalena stała przed grobem płacząc. Jezus rzekł do niej: «Mario!» A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni», to znaczy: Nauczycielu” (J 20,11a.16).

L2: Wpatrujemy się, Panie Jezu, w Marię Magdalenę, która wytrwale Ciebie szuka. Z jej oczu płyną łzy, gdyż Ciebie nie ma. Jej serce nie zaznaje spokoju, gdyż tylko Ty jesteś jego radością. My także jesteśmy ludźmi szukającymi Ciebie. Naszym pragnieniem jest być z Tobą. Gdy oddalamy się od Ciebie, gdy znikasz nam z oczu, ból przenika nasze dusze i często powoduje płacz. Wszystko się zmienia, gdy Ty przychodzisz, gdy dajesz siebie poznać, gdy możemy doświadczać Twojej obecności.

L3: Pomóż nam uwierzyć, o Panie, że nas szukasz, że jesteś blisko, że zwracasz się do nas po imieniu. Czynisz to codziennie, gdy przerywamy zwykłe zajęcia, by być z Tobą na modlitwie. Dziś także przeżywamy dzień Twoich odwiedzin. Przeżywamy go w szczególny sposób w każdą niedzielę. Twoje przyjście i Twoja obecność przy nas to wielki dar Twego miłującego serca. Gdy ją odkrywamy, smutek przemienia się w radość, a samotność zostaje wypełniona przebywaniem z Tobą we wspólnocie Kościoła.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 4 – Z uczniami idącymi do Emaus

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: Z Ewangelii według św. Łukasza: „Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go” (Łk 24,31).

L2: Idziesz dziś z nami, Panie Jezu, jak kiedyś szedłeś z uczniami zdążającymi do Emaus. Prowadzisz z nami rozmowę o ważnych sprawach naszego życia, o zwycięstwach i porażkach, o nadziei i rozczarowaniu, o słowach Pisma i ich rozumieniu. Nasze oczy są, także dziś, jakby na uwięzi. Mimo wysiłków nie potrafimy uwierzyć, że jesteś aż tak blisko, że słuchasz nas aż tak uważnie, że odpowiadasz na nasze pytania aż tak konkretnie. Wsłuchujemy się więc jeszcze raz w Twoje napomnienie: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!” (Łk 24,25).

L3: Trwając przy Tobie, nasz Panie, odnawiamy swoją wiarę. Wchodzimy w jej światło i widzimy wyraźniej, że jesteś z nami. Bł. Jan Paweł II wyjaśniał nam, że „kiedy już umysły zostały oświecone i serca rozgrzane, «przemawiają» znaki” (list Mane nobiscum Domine,14). Wtedy uczniowie Cię rozpoznają. Znakiem rozpoznawczym jest łamanie chleba. Dziękujemy Ci, Jezu, za ten dar, za łaskę Eucharystii, którą jako zmartwychwstały na nowo nam przekazujesz. Spraw, aby czas Twego nawiedzenia był czasem odkrywania i przyjmowania tego niezwykłego daru, jakim jest Eucharystia.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 5 – Z Apostołami po powrocie uczniów z Emaus

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: „Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma” (Łk 24,45).

L2: Gdy uczniowie z Emaus wrócili do Jerozolimy i opowiadali o swoich przeżyciach apostołom, Ty, o Jezu, przyszedłeś do nich i ofiarowałeś im kolejny niezwykły dar, łaskę oświecenia umysłu, pozwalającą na rozumienie Pisma. Chcemy coraz uważniej słuchać Twojego słowa, otwierać na nie nasz umysł i nasze serca, przyjmować je jako drogowskaz naszego życia.

L3: Gdy przychodzisz, o Panie, do swego Kościoła, gdy nawiedzasz nas w domu i w kościele, a szczególnie w czasie Eucharystii, napełniasz nas darem oświecenia umysłu. Uzdalniasz nas do głębszego rozumienia Pisma i pragniesz, abyśmy według tego paschalnego sposobu widzenia postępowali. Apostołowie dopiero po przeżyciu wydarzeń wielkanocnych i otrzymaniu łaski oświecenia zrozumieli, czego dokonałeś przez swoją śmierć i zmartwychwstanie. Wielbimy Cię, Panie Jezu, w tym kolejnym niezwykłym darze miłosiernej miłości, którego nam udzielasz, darze coraz głębszego rozumienia Pisma, słowa życia, Biblii.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 6 – Z Apostołami nad jeziorem

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: „Jezus po raz trzeci zapytał Piotra: «Czy miłujesz Mnie więcej, aniżeli ci?»” (J 21,5).

L2: Niezwykłe było Twoje, o Panie, spotkanie z Apostołami nad jeziorem. Najpierw dzięki Twemu słowu przeżyli cudowny połów ryb, a następnie byli świadkami niezwykłej rozmowy, jaką prowadziłeś z Piotrem. Pytałeś go o miłość, a gdy potwierdzał, że Cię kocha, powierzałeś Mu pieczę nad swoją owczarnią. O miłość pytasz również każdego z nas.

L3: To pytanie, choć zawsze aktualne, ze szczególną mocą dociera do nas wtedy, gdy spotykamy się z Tobą na modlitwie. Miłość ma moc oczyszczającą z brudu zaniedbań, braków i grzechów. Ciągle dajesz nam szansę, aby zacząć na nowo kroczyć drogą miłości, by kochać Cię bardziej, goręcej, żarliwiej. Im większa nasza miłość do Ciebie i głębsze zjednoczenie z Tobą, tym ważniejsze zadania nam powierzasz w swoim Kościele. Dziś odnawia się nasza miłość, dziś powracamy na drogę życia według zasad miłości. To Twój dar, o Panie. To Ty pytasz o miłość, by ją odnowić i by nią przeniknąć całe życie. Ty dajesz miłość i ją umacniasz. Bądź uwielbiony, Panie, w darze Twego Serca, w darze Twego miłosierdzia.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 7 – Z Apostołami przed rozesłaniem

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: „Jezus rzekł do Apostołów: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię»” (Mk 16,15).

L2: Słyszymy te słowa na zakończenie każdej Eucharystii. Posyłasz nas nieustannie. Mówisz: „Idźcie”, „Idźcie na cały świat”. To Twoje słowa. Wypowiedziałeś je kiedyś wobec Apostołów, a teraz wypowiadasz je ustami swoich kapłanów. Dokonujesz konsekracji w czasie Mszy Świętej, przychodzisz do nas w Komunii Świętej, a potem nas posyłasz. Mówisz: „Idźcie”. Idźcie ze świadomością, że jesteście posłani. Nieście światu skarby, których wam udzieliłem w czasie świętej godziny Eucharystii, nieście ludziom dary miłosierdzia.

L3: Nikt z nas, o Panie, nie jest godzien uczestniczyć w misji, którą Ty, Syn Boga wszechmocnego, wypełniałeś w świecie. Nasz udział w tym posłannictwie jest zawsze wielką łaską. Ona nadaje najgłębsze znaczenia naszym codziennym zajęciom. Dzięki Twej obecności i działaniu Twego Ducha nie są już one tylko zwykłymi ludzkimi działaniami, lecz współpracą z Tobą, o Panie, i realizacją naszego powołania. W każdą niedzielę odnawiasz w nas ten niezwykły dar Twego miłosierdzia. Bądź uwielbiony, Jezu.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Spotkanie 8 – Z Apostołami w Wieczerniku

 

K: Tobie chwała i cześć, Jezu zmartwychwstały!

W: Ześlij na nas swojego Ducha!

L1: „Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia... przyszedł Jezus, tchnął na Apostołów i powiedział: «Weźmijcie Ducha Świętego»” (J 20,19).

L2: Wypowiedziałeś, Panie, te słowa w dzień zmartwychwstania. Przekazałeś Apostołom dar, który był owocem Twej męki. Pięćdziesiąt dni później wylałeś go na cały Kościół. Nas napełniłeś pełnią Ducha w sakramencie bierzmowania. Łaska obecności Ducha Świętego w naszym życiu należy do największych darów Twego miłosierdzia. To Dar ponad inne dary, źródło wszelkich łask. To Ktoś, Osoba, Ten, który jest Twoją, o Jezu, jednością z Ojcem.

L3: W prefacji na dzień Pięćdziesiątnicy Kościół wychwala Twego Ojca, który zesłał Ducha Świętego, „aby doprowadzić do pełni misterium paschalne”. Teraz to misterium jest dopełnione. Człowiek jest całkowicie ogarnioną Boską tajemnicą, wprowadzony w wewnętrzne życie Trójcy, zjednoczony z Tobą w miłowaniu Ojca i w posłaniu do świata. Ta pełnia Twoich darów, ofiarowana nam w sakramentach świętych, jest również najpełniejszym objawieniem tajemnicy miłosierdzia. Ukazałeś nam to misterium w świętym wizerunku, na którym widzimy promienie symbolizujące łaskę sakramentów. Spraw, miłosierny Jezu, abyśmy w pełni otwarli się na dar Twego Ducha i całkowicie poddali się Jego wewnętrznemu kierownictwu.

Śpiew: Jezu, ufam Tobie.

 

Zakończenie

 

Modlitwa w oparciu o słowa Ojca Świętego wygłoszone w Łagiewnikach w czasie pielgrzymki w 2002 roku.

Wszechmogący Boże, na wszystkich kontynentach świata, z głębin ludzkiego cierpienia, wznosi się do Ciebie wołanie o miłosierdzie. Wylej go obficie tam, gdzie panuje nienawiść i chęć odwetu, a wojna przynosi ból i śmierć niewinnych. Niech Twe miłosierdzie ukoi ludzkie umysły i serca oraz zrodzi pokój. Gdzie brak szacunku dla życia i godności człowieka, niech Twa miłosierna miłość zajaśnieje blaskiem, w którym odsłania się niewypowiedziana wartość każdego ludzkiego istnienia. Spraw w swym nieskończonym miłosierdziu, aby wszelka niesprawiedliwość na świecie znalazła kres w blasku prawdy. Ojcze najlepszy, miej miłosierdzie dla nas i całego świata. Amen.

Śpiew: Duchu Święty, przyjdź lub inny śpiew.

 

Uczczenie relikwii

 

P: Uwielbiamy Cię, miłosierny Jezu, w Twojej nieskończonej miłości. Ty nieustannie nas nawiedzasz i przynosisz nam dary łaski. Pragniemy, abyś upodabniał nas do siebie, by nasz wzrok i słuch, praca naszych rąk i drogi, po których kroczymy, nasz umysł i nasze serce, by wszystko zostało dotknięte i odnowione Twoją obecnością i mocą Twego Ducha. O te dary chcemy Cię prosić za wstawiennictwem tych, których wybrałeś na apostołów Twego miłosierdzia, szczególnie św. Faustyny i bł. Jana Pawła II.

Naszą modlitwę wyrazimy słowami litanii, powtarzając przy każdym wezwaniu naszą prośbę o wstawiennictwo. Ci, którzy jeszcze nie mieli okazji ucałować relikwii, będą mogli podchodzić w czasie śpiewu (odmawiania) litanii.

 

Litania do św. Faustyny

 

Następuje śpiew (odmawianie) litanii do św. Faustyny. Tekst litanii znajduje się tutaj. W tym czasie chętni podchodzą do ucałowania relikwii.


Litania do bł. Jana Pawła II

 

P: Bł. Jan Paweł II w encyklice o miłosierdziu pisał: „W żadnym czasie, w żadnym okresie dziejów – a zwłaszcza w okresie tak przełomowym jak nasz – Kościół nie może zapomnieć o modlitwie, która jest wołaniem o miłosierdzie Boga wobec wielorakiego zła, jakie ciąży nad ludzkością, i jakie jej zagraża. To właśnie jest podstawowym prawem i zarazem powinnością Kościoła w Jezusie Chrystusie. Jest ono prawem i powinnością Kościoła wobec Boga, a zarazem w stosunku do ludzi. Im bardziej świadomość ludzka, ulegając sekularyzacji, traci poczucie sensu samego słowa «miłosierdzie» – im bardziej, oddalając się od Boga, oddala się od tajemnicy miłosierdzia – tym bardziej Kościół ma prawo i obowiązek odwoływać się do Boga miłosierdzia «wołaniem wielkim» (por. Hbr 5,7)” (DM 15).

Niech nasze wołanie o miłosierdzie, za wstawiennictwem bł. Jana Pawła II, będzie wielką modlitwą. Niech tę modlitwę przenika wiara, że Bóg pochyli się nad naszym życiem i udzieli nam swoich darów.

Następuje śpiew (odmawianie) litanii do bł. Jana Pawła II. Tekst litanii znajduje się tutaj. W tym czasie trwa podchodzenie do ucałowania relikwii.


Zawierzenie

 

P: Kończąc tę godzinę czuwania przy Tobie, miłosierny Jezu, pragniemy z wiarą zawierzyć Ci ten szczególny czas, który nam ofiarowałeś. Ogarniamy naszą modlitwą wszystkich członków naszej wspólnoty parafialnej. Myślimy o dzieciach i młodzieży, o małżonkach i rodzicach, o ludziach starszych i chorych, o rodzinach i grupach parafialnych. Zawierzamy Ci tych, którzy będą tu przychodzić w kolejnych godzinach czuwania. Przygarnij wszystkich do swego Serca, okaż każdemu swoje miłosierdzie, pociągnij ku sobie tych, którzy Cię kochają, a także tych, którzy są daleko, gdyż zeszli z drogi wiary. Spraw, aby ten czas nawiedzenia był błogosławieństwem dla nas wszystkich i dla każdego z osobna. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Śpiew: Do św. Faustyny lub bł. Jana Pawła II.