Księga nawiedzenia

 

W okresie przygotowań do nawiedzenia obrazu i relikwii można przygotować specjalną Księgę nawiedzenia. Byłyby w niej zapisywane dobre postanowienia i czyny miłosierdzia podejmowane przez ludzi, którzy głębiej przeżywają spotkanie z Jezusem.

 

Znaczenie księgi

 

Ma ona służyć pomocą w podejmowaniu przez członków wspólnoty parafialnej dobrych postanowień dotyczących ich codziennego życia, a także czynów miłosierdzia, które pragną spełniać. Niektóre z nich będą miały charakter pojedynczych aktów, a inne będą stałym zobowiązaniem.

Wpisanie takiego postanowienia do księgi może być pomocne z podwójnej racji. Najpierw dlatego, że decyzja na gorliwsze spełnianie określonych czynów miłosierdzia zostaje podjęta w klimacie nawiedzenia, kiedy wszyscy się nawzajem za siebie modlą i wypraszają dla siebie hojne dary miłosierdzia. Zapisane w księdze postanowienia będą intencją modlitwy w czasie nawiedzenia, a także później, po jego zakończeniu. Wspólnota będzie wspierać duchowo tych, którzy z nowym zapałem, ubogacając swoje życie dobrym postanowieniem, będą odważniej nieść światu ogień miłosierdzia.

Wpisanie postanowienia do księgi stanowi również pomoc o charakterze psychologicznym. Gdy człowiek swoją decyzję wyrazi na zewnątrz, a nie tylko wewnętrznie, gdy zapisze ją w księdze i podpisze, wtedy bardziej troszczy się o trwanie w podjętym postanowieniu mimo trudności, jakie przyniesie życie. Dotyczy to również małych grup parafialnych, które również mogą z tej okazji podjąć jedno ze wskazanych dzieł miłosierdzia.

W podejmowanych działaniach należy wysunąć na pierwszy plan te zadania, które mają charakter spełniania obowiązków. Jeśli ktoś te swoje główne czynności spełnia niedbale lub źle, to pięknym postanowieniem może być dla niego zmiana podejścia do swych obowiązków. Wprawdzie ich solidne spełnianie jest na pierwszym miejscu wymaganiem sprawiedliwości, ale ze strony tego człowieka dojście do tego wymiaru będzie wymagać niekiedy wielkiego wysiłku. W nim będzie obecne coś więcej niż tylko sprawiedliwość.

Pamiętając o tym, żeby najpierw spełnić to, co podstawowe, trzeba też pójść dalej. Kierunek drogi wskazuje bł. Jan Paweł II, kiedy zachęca nas, aby postawa miłosierdzia była „stylem bycia” i „formą głoszenia dobrej nowiny o królestwie Bożym” (por. list apostolski Novo millennio ineunte, 50). Dążenie do ukształtowania w sobie takiej postawy domaga się stałej formacji duchowej, a także podejmowania konkretnych działań, w których ta postawa się objawia i dojrzewa. Podczas rekolekcji lub misji, a także w czasie nawiedzenia obrazu i relikwii nie zabraknie refleksji na ten temat. Nie może też zabraknąć wezwania do podejmowania szczegółowych postanowień. Podane poniżej przykłady to w większości świadectwa osób, które takie czyny miłosiernej miłości spełniają, często pozostając w ukryciu.

 

Miłosierdzie wyrażone czynem, słowem i modlitwą

 

Dokumenty Soboru Watykańskiego II wyróżniają trzy rodzaje posług, które Kościół spełnia w świecie, kontynuując misję swojego Założyciela, Jezusa Chrystusa. Są to: głoszenie słowa, sprawowanie sakramentów i służba miłości (por. Konstytucja o Kościele 9–12). W tym trojakim posłannictwie uczestniczy każdy ochrzczony, jednocząc się z Chrystusem Prorokiem, Kapłanem i Królem.

Kiedy Pan Jezus wskazywał św. Faustynie, jak ma postępować, mówił również o trzech formach zaangażowania: „Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: pierwszy – czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa; w tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia i jest niezbitym dowodem miłości ku Mnie. W ten sposób dusza wysławia i oddaje cześć miłosierdziu Mojemu” (Dz. 742).

Idąc za tymi wskazaniami, można podać przykładowo niektóre czyny miłosierdzia (w kazaniach, w czasopismach parafialnych lub w inny sposób). Wierni powinni je rozważyć na modlitwie, by każdy mógł dobrze rozeznać, jakich działań oczekuje od niego Bóg. Wola Boża jest dla wierzącego najwyższym kryterium dokonywanych wyborów.

 

Miłosierdzie wyrażone czynem

 

Oto przykłady dobrych postanowień, które czynią człowieka bardziej wrażliwym na innych i gotowym do niesienia im pomocy:

– solidniej spełniać domowe obowiązki, szczególnie te, które ktoś dotychczas zaniedbywał, lepiej ułożyć hierarchię działań, znajdując więcej czasu na budowanie więzi rodzinnych, więcej starać się o zbliżenie z osobą, która ma do nas żal lub z którą trudno żyć na co dzień…

– ograniczyć postawę konsumpcyjną (większa samodyscyplina w jedzeniu, oglądaniu telewizji, korzystaniu z Internetu…), znajdując przez to więcej czasu i serca dla innych…

– włączyć się w posługę na rzecz chorych (wolontariat w hospicjum, w zespole charytatywnym, w indywidualnym odwiedzaniu chorych…), włączyć się w zespół charytatywny lub inną wspólnotę pomagającą chorym i potrzebującym…

– zobowiązać się do złożenia comiesięcznej ofiary na potrzebujących (obiady dla dzieci, zapomoga dla studentów, płacenie abonamentu dla tych, których na to nie stać, stała dyspozycja przelewu bankowego na Caritas …),

– poświęcić trochę swojego czasu, by pomóc w nauce dzieciom mającym trudności, pomóc rodzicom z małymi dziećmi, zaangażować się w dzieło obrony życia nienarodzonych, zgłosić gotowość pomocy w swoim zawodzie (podwiezienie chorych do kościoła lub przychodni, pomoc prawna, medyczna lub inna)…

– zaangażować się w działania przyczyniające się do lepszego zorganizowania życia parafii (troska o miejsca spotkań dla młodzieży i innych grup parafialnych, o chrześcijański sposób świętowania niedzieli)…

– pomoc dzieciom w podjęciu przez nich dobrych postanowień, np.: próba zaprzyjaźnienia się z kolegą lub koleżanką, którą inni wyśmiewają, pomoc słabszym kolegom lub koleżankom w nauce…

 

Miłosierdzie wyrażone słowem

 

Oto przykłady dobrych postanowień, dotyczących słów, których na co dzień używamy:

– wyeliminować ze swego słownika słowa wulgarne, prostackie, złośliwe, agresywne, niemiłe zwroty, przezwiska…

– wprowadzić w rodzinie zwyczaj pomagający realizować w życiu słowa Jezusa: „Jeśli przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!” (Mt 5,23-24) – może to być spotkanie rodzinne w sobotę wieczorem przed pójściem na niedzielną Eucharystię lub przeproszenie członków rodziny przed pójściem do spowiedzi…

– zaangażować się w zespół pomagający w parafii wychowywać dzieci i młodzież (przygotowanie do sakramentów świętych, świetlica parafialna)…

– zgłosić się do działających w parafii ruchów religijnych lub innych wspólnot pomagających pogłębić wiarę, podjąć formację w szkole lektora, aby przygotować się do czytania słowa Bożego w celebracjach liturgicznych i odważniej świadczyć o Chrystusie w swoim życiu…

– czuwać nad swoim językiem, aby w dyskusjach o życiu, o Bogu, o Kościele, bronić prawdy i szacunku dla prawdziwych wartości, zaangażować się w promocję książki i prasy religijnej…

 

Miłosierdzie wyrażone modlitwą

 

Przykłady dobrych postanowień w życiu modlitewnym:

– więcej troszczyć się o własną formację modlitewną (przeczytać książkę na ten temat, pojechać na rekolekcje poświęcone modlitwie, włączyć się w grupę formacyjną o charakterze szkoły modlitwy)…

– podjąć systematyczną lub okresową modlitwę w jakiejś intencji (duchowa adopcja, chorzy, misje, więźniowie, osoby uzależnione od nałogów, osoby prześladowane za wiarę, intencje podawane przez Ojca Świętego lub intencje wpisywane na wybranej stronie internetowej)…

– włączyć się w grupę Żywego Różańca, podjąć zobowiązanie przychodzenia co tydzień na adorację Najświętszego Sakramentu, przyczyniając się do poszerzenia czasu adoracji w parafii i formacji osób, które na nią przychodzą…

– podejmować stały wysiłek, by w rodzinie trwała wspólna modlitwa…

 

Wpisy do księgi

 

W okresie przygotowania do nawiedzenia należy poinformować parafian o takiej Księdze, wyjaśniając znaczenie dokonywanych w niej zapisów. Powinny się one pojawiać w miarę, jak w okresie przygotowania będą dokładniej omawiane różne dzieła miłosierdzia, do pełnienia których jesteśmy wezwani z racji chrztu i bierzmowania.

Wskazane jest, aby te wpisy mogły dokonywać się jeszcze przed nawiedzeniem, szczególnie przez tych, którzy już wcześniej nosili w sobie pragnienie, aby czas nawiedzenia zostawił w ich życiu trwały ślad.

Wydaje się jednak, że wiele osób będzie wpisywać swoje postanowienia do Księgi w czasie nawiedzenia. Dlatego wtedy należy umieścić Księgę w takim miejscu, aby każdy chętny miał do niej łatwy dostęp.

Zapewne znajdą się też osoby, które dopiero po czasie nawiedzenia zechcą podjąć konkretny czyn miłosierdzia. Należałoby im to umożliwić, pozostawiając Księgę dostępną w określonym miejscu kościoła, np. przed ołtarzem Jezusa Miłosiernego. Przeżycie tak wielkiego wydarzenia może w wielu osobach wzbudzić nowe pragnienia i dać im siły do podjęcia decyzji, których wcześniej nie byli w stanie podjąć.

Do myśli o podejmowaniu dzieł miłosierdzia słowem, czynem lub modlitwą, warto, od czasu do czasu, wracać np. w czasie nabożeństw do Bożego miłosierdzia. Może to być np. modlitwa za tych, którzy takie dzieła w parafii podjęli. Takie „powroty” mają znaczenie zarówno dla tych, którzy już dokonali wpisu, bo są umacnianiem ich w podjętym postanowieniu, jak i dla tych, którzy ciągle jeszcze nie umieją czynić miłosierdzia „stylem bycia” i „formą głoszenia dobrej nowiny o królestwie Bożym”. Są dla nich formą mobilizacji do myślenia, jak ten „brak” w swoim życiu uzupełnić.

 

Księga jako dar ofiarny

 

W czasie Eucharystii na zakończenie czasu nawiedzenia Księga ta może być niesiona w procesji z darami. Będzie kryła w sobie dar serca wielu osób i wspólnot. Przyniesienie jej w procesji będzie również prośbą, aby Chrystus włączył ludzki dar w swoją Najświętszą Ofiarę i umocnił osoby podejmujące dobre postanowienia w ich wiernym wypełnianiu.